در آرزوى ( تكه نانى ) پوست بزغاله‌اى هستند . « 1 » آيا خود را به اين خوش بدارم كه به من بگويند اين امير مؤمنان است اما در ناملايمات روزگار با آنان همراه نشوم يا در ناگوارى زندگى الگويشان نباشم ؟ من آفريده نشده‌ام كه به خوراكى هاى نيكو مشغول شوم مانند چهارپاى بسته شده كه تمامى تلاشش علفخوارى است يا چهارپاى رها شده‌اى كه در ميان خاكروبه‌ها شكم چرانى مىكند و از آن چه برايش تدارك ديده‌اند ، غافل است يا بيهوده رها شوم يا به بازى بگذرانم يا ريسمان گمراهى كشم يا راه به بيراهه روم ! « 2 » اگر حاكم سطح زندگى خود را با سطح زندگى فرودست‌ترين شهروندان خود همسنگ نكند ، از چارچوب ( مسئوليت ) خود خارج شده و به وظيفه خود خيانت نموده است و شهروندان نيز از قيد فرمانبرى و بيعت وى آزاد شده و مجازند عليه حكومت و نظام او به پا خيزند . انديشمندان روزگار ما معتقدند كه دولت بايد الزامات يك زندگى حداقلى را براى شهروندان خود فراهم كند و در راه تحقق چنين هدفى از همراهى و همكارى با هرسازمان و دولتى كه قادر به يارى آن باشد ، دريغ ننمايد . بديهى است كه دانش در عهد امام ( ع ) به پايه امروز نبود تا براى تحقق اين آرمان اقدامى صورت گيرد . بنابراين امام راهى جز تقسيم برابر خراج و همراه‌كردن سطح زندگى خود با ضعيف‌ترين افراد جامعه نداشت .

--> ( 1 ) - و حسبك داء ان تبيت ببطنه * و حولك اكباد تحن الى القد . اين بيت شعر منسوب به حاتم بن عبد اللّه طايى است مطابق آن‌چه در شرح نهج البلاغه ابن ابى الحديد آمده : 16 / 288 ، ديوان الحماسه بشرح زرقانى : 4 / 1668 . ( 2 ) - نهج البلاغه : نامه 45 .